Η απάτη του ρεύματος

 

- Η Βουλγαρία γιατί έχει υποδομές αποθήκευσης ενέργειας ΚΑΙ ΟΧΙ ΕΜΕΙΣ;

Η Βουλγαρία έχει γίνει το απόλυτο success story της Ευρώπης στην αποθήκευση ενέργειας, έχοντας φτάσει περίπου τα 3,5 GW εγκατεστημένων μπαταριών, την ώρα που η Ελλάδα παραμένει καθηλωμένη σε πολύ χαμηλά επίπεδα.Οι γείτονες κινήθηκαν έξυπνα, γρήγορα και επιθετικά για τρεις βασικούς λόγους:

1. Άρπαξαν αμέσως τα Ευρωπαϊκά λεφτά (Πρόγραμμα RESTORE). Η Βουλγαρία δεν έχασε χρόνο με γραφειοκρατία. Σχεδίασε το γιγαντιαίο εθνικό πρόγραμμα RESTORE, εξασφάλισε πάνω από 587 εκατομμύρια ευρώ από το Ταμείο Ανάκαμψης της ΕΕ και επιδότησε άμεσα 82 μεγάλα ιδιωτικά έργα μπαταριών. Έθεσε σκληρό χρονοδιάγραμμα να έχουν ολοκληρωθεί όλα μέχρι το 2026 αναγκάζοντας την αγορά να τρέξει με χίλια.

-----------

(ΠΡΟΣΕΞΕ)

2. Το «Κόλπο» με το τζάμπα ελληνικό ρεύμα: Εδώ είναι το πιο εξοργιστικό κομμάτι για εμάς! Επειδή η Ελλάδα δεν έχει μπαταρίες, το μεσημέρι που τα ελληνικά φωτοβολταϊκά παράγουν τρελό ρεύμα, η τιμή στη χώρα μας πέφτει στο μηδέν. Τι κάνει η Βουλγαρία; Αγοράζει αυτό το ελληνικό ρεύμα σχεδόν δωρεάν μέσω των διεθνών διασυνδέσεων. Πώς το εκμεταλλεύεται; Γεμίζει τις δικές της μπαταρίες με το τζάμπα ελληνικό ρεύμα.

Η ΚΟΝΌΜΑ: Το βράδυ, όταν εμείς ξεμένουμε και ανάβουμε το ακριβό φυσικό αέριο, η Βουλγαρία ανοίγει τις μπαταρίες της. Είτε καλύπτει τις δικές της ανάγκες φτηνά, είτε μας μεταπουλάει το δικό μας ρεύμα πίσω, αλλά πανάκριβα!

------------

- Ποιους συμφέρει να μην υπάρχουν υποδομές αποθήκευσης ενέργειας από ΑΠΕ στην Ελλάδα;

Συμφέρει κυρίως τους ιδιοκτήτες μονάδων φυσικού αερίου, τους μεγάλους ενεργειακούς ομίλους (καθετοποιημένους παίκτες) και τους traders ενέργειας, καθώς η έλλειψη αποθήκευσης συντηρεί υψηλές τιμές και οδηγεί σε συγκέντρωση της αγοράς.

1. Παραγωγοί Ηλεκτρισμού από Φυσικό Αέριο. Κυριαρχία το βράδυ: Χωρίς μπαταρίες να αποθηκεύουν τη φθηνή μεσημεριανή ενέργεια, το σύστημα βασίζεται υποχρεωτικά στο φυσικό αέριο μόλις δύει ο ήλιος. Υψηλές τιμές αιχμής: Οι συγκεκριμένες μονάδες ορίζουν την οριακή τιμή συστήματος τις βραδινές ώρες, εξασφαλίζοντας σταθερά και υψηλά κέρδη.

2. Μεγάλοι Καθετοποιημένοι Όμιλοι. Εξαγορά μικρών παικτών: Οι μικρομεσαίοι παραγωγοί ΑΠΕ (π.χ. αγροτικά/τοπικά φωτοβολταϊκά) υφίστανται τεράστιες περικοπές παραγωγής και οικονομική ασφυξία. Συγκέντρωση της αγοράς: Οι μικροί αναγκάζονται να πουλήσουν τις άδειές τους, επιτρέποντας στους μεγάλους ομίλους να αποκτήσουν τον έλεγχο και τον εναπομείναντα χώρο στο δίκτυο.

3. Traders και Προμηθευτές Ενέργειας. Αρμπιτράζ και περιθώρια κέρδους: Αγοράζουν ή ιδιοπαράγουν ρεύμα σε μηδενικές ή εξαιρετικά χαμηλές τιμές το μεσημέρι λόγω της υπερπροσφοράς ΑΠΕ. Υψηλή λιανική: Μετακυλίουν ελάχιστο από αυτό το όφελος στους τελικούς καταναλωτές, διατηρώντας ψηλά τα δικά τους περιθώρια κέρδους στη λιανική.

4. Φορείς που Διαχειρίζονται την Αγορά Εξισορρόπησης. Ακριβές υπηρεσίες: Η έλλειψη σταθερότητας στο δίκτυο απαιτεί συνεχείς, χειροκίνητες παρεμβάσεις για να μην καταρρεύσει το σύστημα. Υψηλό κόστος συστήματος: Οι οντότητες που παρέχουν αυτές τις υπηρεσίες άμεσης ισχύος αποζημιώνονται αδρά, κόστος που τελικά μεταφέρεται στους λογαριασμούς ρεύματος.

----------

- Ποιοι κονομάνε από αυτό;

Για να μιλήσουμε με ονόματα και διευθύνσεις, από το γεγονός ότι πετάμε την τζάμπα ενέργεια των ΑΠΕ στα σκουπίδια επειδή δεν έχουμε πού να την αποθηκεύσουμε, η «κονόμα» πηγαίνει συστημικά σε τέσσερις συγκεκριμένες τσέπες:

1. Οι Ιδιοκτήτες Μονάδων Φυσικού Αερίου (Θερμικοί Παραγωγοί). Αυτοί είναι οι μεγαλύτεροι κερδισμένοι. Πώς κονομάνε: Το μεσημέρι, με τον ήλιο, η χονδρική τιμή του ρεύματος γκρεμίζεται (συχνά αγγίζει τα 0 ευρώ). Μόλις όμως νυχτώσει, οι ΑΠΕ σβήνουν. Επειδή δεν υπάρχουν μεγάλες μπαταρίες να βγάλουν το αποθηκευμένο μεσημεριανό ρεύμα στην αγορά, το σύστημα γυρνάει υποχρεωτικά στο φυσικό αέριο. Το αποτέλεσμα: Οι παραγωγοί ορυκτών καυσίμων ανάβουν τις μονάδες τους τις ώρες αιχμής (7 μ.μ. – 10 μ.μ.) και πουλάνε το ρεύμα πανάκριβα, αφού αυτοί ορίζουν την τελική τιμή της αγοράς.

2. Οι Μεγάλοι Καθετοποιημένοι Όμιλοι (Παραγωγοί & Προμηθευτές). Οι καθετοποιημένοι παίκτες (αυτοί που και παράγουν ρεύμα και το πουλάνε στη λιανική) έχουν το τέλειο μαξιλάρι.Πώς κονομάνε: Τις ώρες της μεγάλης ηλιοφάνειας, αγοράζουν από το χρηματιστήριο ενέργειας σχεδόν τζάμπα ρεύμα. Αντί όμως αυτή η μηδενική τιμή να φτάσει στην τσέπη του καταναλωτή, οι εταιρείες τη μετακυλίουν με το σταγονόμετρο, διατηρώντας ψηλά τα δικά τους περιθώρια κέρδους στη λιανική. Το «δώρο» της συγκέντρωσης: Η έλλειψη αποθήκευσης αναγκάζει τον ΑΔΜΗΕ να «κόβει» βίαια την παραγωγή των μικρών φωτοβολταϊκών (αγρότες, μικροεπενδυτές) για να μην καταρρεύσει το δίκτυο. Οι μικροί καταστρέφονται οικονομικά και αναγκάζονται να πουλήσουν τις άδειές τους «κοψοχρονιά» στους μεγάλους ομίλους, οι οποίοι αγοράζουν έτοιμο ζωτικό χώρο στο δίκτυο.

3. Οι Παίκτες της «Αγοράς Εξισορρόπησης». Η Αγορά Εξισορρόπησης (Balancing Market) είναι το real estate της ενέργειας, όπου πληρώνεσαι για να κρατάς το δίκτυο σταθερό.Πώς κονομάνε: Όσο δεν υπάρχουν μπαταρίες να εξομαλύνουν τις απότομες μεταβολές (π.χ. όταν κλείνει ξαφνικά ο ήλιος ή το wind σβήνει), το δίκτυο γίνεται ασταθές. Ο ΑΔΜΗΕ καλεί εσπευσμένα συγκεκριμένες μεγάλες μονάδες να προσφέρουν άμεση ισχύ για να μην γίνει blackout.Το αποτέλεσμα: Αυτές οι υπηρεσίες «πυρόσβεσης» του δικτύου αποζημιώνονται με χρυσάφι, αυξάνοντας κατακόρυφα τα έσοδα όσων έχουν τις κατάλληλες μονάδες για να τις προσφέρουν.

4. Οι Εισαγωγείς και οι Traders στις γειτονικές χώρες. Πώς κονομάνε: Όταν η Ελλάδα έχει πλέον υπερβολικό ρεύμα το μεσημέρι και δεν μπορεί να το αποθηκεύσει, το εξάγει σχεδόν δωρεάν (ή και με αρνητικές τιμές) σε γειτονικές χώρες (π.χ. Βουλγαρία, Ιταλία, Βόρεια Μακεδονία).Το παράδοξο: Οι ξένοι traders αγοράζουν το ελληνικό πράσινο ρεύμα για ένα κομμάτι ψωμί, και το βράδυ –που η Ελλάδα ξεμένει– μας το μεταπωλούν πίσω πανάκριβα μέσω των διεθνών διασυνδέσεων. Με λίγα λόγια: Η καθυστέρηση των υποδομών αποθήκευσης κρατάει την αγορά σε μια μόνιμη «τεχνητή κρίση». Και όπως ξέρεις, στην αναμπουμπούλα ο λύκος χαίρεται!

----------

- Ονόματα πες μου.

1. ΔΕΗ (Δημόσια Επιχείρηση Ηλεκτρισμού). Γιατί κερδίζει: Είναι ο μεγαλύτερος παίκτης στη λιανική και διαθέτει το μεγαλύτερο στόλο θερμικών μονάδων (φυσικού αερίου και λιγνίτη). Όταν το βράδυ σβήνουν οι ΑΠΕ, οι μονάδες της ΔΕΗ μπαίνουν στο σύστημα και αποζημιώνονται με τις υψηλές τιμές αιχμής. Παράλληλα, ως κυρίαρχος προμηθευτής, διαχειρίζεται τεράστιες ποσότητες ενέργειας.

2. Metlen (Μυτιληναίος)– Protergia. Γιατί κερδίζει: Διαθέτει μερικές από τις πιο σύγχρονες και αποδοτικές μονάδες φυσικού αερίου στην Ελλάδα (π.χ. στον Άγιο Νικόλαο Βοιωτίας). Αυτές οι μονάδες είναι απαραίτητες για τη σταθερότητα του δικτύου και την παραγωγή ενέργειας το βράδυ, εισπράττοντας υψηλά έσοδα από τη χονδρεμπορική αγορά και την Αγορά Εξισορρόπησης. Μέσω της Protergia, εκμεταλλεύεται τις διακυμάνσεις των τιμών στη λιανική.

3. ΓΕΚ ΤΕΡΝΑ – Heron (Ήρων). Γιατί κερδίζει: Ο όμιλος ελέγχει τον Ήρωνα, ο οποίος λειτουργεί μεγάλες μονάδες φυσικού αερίου στη Βοιωτία. Η έλλειψη μπαταριών διασφαλίζει ότι οι μονάδες αυτές παραμένουν κρίσιμες για το σύστημα. Παράλληλα, η ΤΕΡΝΑ Ενεργειακή είναι ο μεγαλύτερος παραγωγός καθαρής ενέργειας στην Ελλάδα, αλλά το καθετοποιημένο μοντέλο του ομίλου προστατεύει και μεγιστοποιεί τα έσοδα σε όλα τα στάδια της αγοράς.

4. Motor Oil – Elpedison. Γιατί κερδίζει: Η Motor Oil, πέρα από τη διύλιση, έχει εισέλθει δυναμικά στην ηλεκτρική ενέργεια. Μαζί με την Elpedison (όπου συμμετέχει και η Helleniq Energy / πρώην ΕΛΠΕ), λειτουργούν σταθμούς φυσικού αερίου στη Θεσσαλονίκη και τη Θίσβη Βοιωτίας. Αυτές οι μονάδες «κλειδώνουν» την κερδοφορία τους τις ώρες που δεν υπάρχει ηλιοφάνεια.

Πηγή Θέμης Σινανόγλου

Πληροφορίες AI Gemini

Read More

Η κρυφή Χρέωση στα Προϊόντα.Ποιός την εισπράτη?

 

Ανακύκλωση: Πληρώνει ο Πολίτης Δύο Φορές;

Η ανακύκλωση παρουσιάζεται ως μια από τις σημαντικότερες περιβαλλοντικές δράσεις της σύγχρονης κοινωνίας. Οι περισσότεροι πολίτες συμφωνούν ότι η προστασία του περιβάλλοντος είναι απαραίτητη και ότι η σωστή διαχείριση των αποβλήτων αποτελεί ευθύνη όλων μας. Ωστόσο, πίσω από το αφήγημα της ανακύκλωσης υπάρχει ένα ερώτημα που απασχολεί όλο και περισσότερους καταναλωτές:

Ποιος πληρώνει τελικά το κόστος της ανακύκλωσης και ποιος επωφελείται από την αξία των υλικών που ανακτώνται;

Η κρυφή χρέωση που περιλαμβάνεται στην τιμή των προϊόντων

Όταν αγοράζουμε μια ηλεκτρική ή ηλεκτρονική συσκευή, όπως μια τηλεόραση, έναν υπολογιστή, ένα κινητό τηλέφωνο ή μια οικιακή συσκευή, ένα μέρος της τιμής που πληρώνουμε συνδέεται άμεσα ή έμμεσα με τη μελλοντική διαχείριση του προϊόντος όταν αυτό καταστεί άχρηστο.

Η νομοθεσία προβλέπει ότι οι παραγωγοί και οι εισαγωγείς οφείλουν να συμμετέχουν στη χρηματοδότηση συστημάτων ανακύκλωσης. Στην πράξη, το κόστος αυτό ενσωματώνεται συχνά στην τελική τιμή πώλησης και μεταφέρεται στον καταναλωτή.

Με απλά λόγια, ο πολίτης συμβάλλει οικονομικά στη χρηματοδότηση της ανακύκλωσης ήδη από τη στιγμή της αγοράς.

Τι συμβαίνει όταν η συσκευή φτάσει στο τέλος της ζωής της;

Όταν μια τηλεόραση ή ένας υπολογιστής παλιώσει, ο πολίτης καλείται να τον παραδώσει σε κάποιο σημείο συλλογής ή ανακύκλωσης.

Εκεί εμφανίζεται η πρώτη μεγάλη αντίφαση που επισημαίνουν πολλοί καταναλωτές:

• Έχουν ήδη πληρώσει για την ανακύκλωση μέσω της αγοράς.
• Παραδίδουν τη συσκευή δωρεάν.
• Δεν λαμβάνουν καμία οικονομική αποζημίωση.

Το σύστημα θεωρεί ότι η περιβαλλοντική εισφορά αποτελεί κόστος διαχείρισης και όχι χρηματική εγγύηση που επιστρέφεται στον πολίτη.

Αυτό όμως δεν απαντά απαραίτητα στο ερώτημα που θέτουν πολλοί:

Αφού ο πολίτης έχει ήδη χρηματοδοτήσει το σύστημα, γιατί δεν συμμετέχει και στην αξία που παράγεται από την ανακύκλωση;

Τα πολύτιμα υλικά που περιέχουν οι ηλεκτρονικές συσκευές

Οι παλιές ηλεκτρονικές συσκευές δεν αποτελούν απλώς «σκουπίδια».

Περιέχουν σημαντικές ποσότητες ανακτήσιμων υλικών όπως:

• Χαλκό.
• Αλουμίνιο.
• Σίδηρο.
• Χρυσό.
• Ασήμι.
• Παλλάδιο.
• Σπάνιες γαίες.

Πολλά από αυτά τα υλικά έχουν υψηλή εμπορική αξία στις διεθνείς αγορές.

Αυτό οδηγεί αρκετούς πολίτες να αναρωτιούνται:

Αν τα υλικά έχουν αξία και η συσκευή παραδίδεται δωρεάν, ποιος καρπώνεται αυτή την αξία;

Η απάντηση δεν είναι τόσο απλή όσο φαίνεται.

Το επιχείρημα των συστημάτων ανακύκλωσης

Οι φορείς ανακύκλωσης υποστηρίζουν ότι η αξία των υλικών δεν μετατρέπεται αυτόματα σε κέρδος.

Υπάρχουν σημαντικά έξοδα όπως:

• Συλλογή των αποβλήτων.
• Μεταφορά.
• Διαλογή.
• Αποσυναρμολόγηση.
• Επεξεργασία.
• Περιβαλλοντικά μέτρα ασφαλείας.
• Μισθοδοσία προσωπικού.
• Συντήρηση εγκαταστάσεων.

Σύμφωνα με αυτή τη λογική, τα έσοδα από την πώληση ανακτημένων υλικών δεν αρκούν πάντοτε για να καλύψουν το συνολικό κόστος λειτουργίας του συστήματος.

Ωστόσο, η ακριβής οικονομική εικόνα διαφέρει από περίπτωση σε περίπτωση και εξαρτάται από τις τιμές των μετάλλων, τον όγκο των αποβλήτων και την αποτελεσματικότητα της διαχείρισης.

Το ζήτημα της διαφάνειας

Εδώ βρίσκεται ίσως η ουσία της συζήτησης.

Το πραγματικό ερώτημα δεν είναι αν η ανακύκλωση είναι χρήσιμη. Οι περισσότεροι συμφωνούν ότι είναι.

Το ερώτημα είναι:

Μπορεί ο πολίτης να γνωρίζει με σαφήνεια πού καταλήγουν τα χρήματα που καταβάλλει;

Ένας πολίτης έχει κάθε δικαίωμα να ζητά απαντήσεις σε ερωτήματα όπως:

• Πόσα χρήματα εισπράττονται κάθε χρόνο;
• Πώς κατανέμονται;
• Πόσα δαπανώνται για λειτουργικά έξοδα;
• Πόσα επιστρέφουν στο σύστημα ως επενδύσεις;
• Ποια είναι τα πραγματικά ποσοστά ανακύκλωσης;
• Υπάρχουν ανεξάρτητοι έλεγχοι;
• Δημοσιεύονται αναλυτικά οικονομικά στοιχεία;

Η διαφάνεια δεν είναι πολυτέλεια. Είναι βασική προϋπόθεση για την εμπιστοσύνη των πολιτών.

Θα μπορούσε να υπάρχει διαφορετικό μοντέλο;

Σε αρκετές χώρες εφαρμόζονται συστήματα επιστροφής χρημάτων (deposit-return systems) για ορισμένες κατηγορίες προϊόντων και συσκευασιών.

Ο καταναλωτής πληρώνει ένα ποσό κατά την αγορά και το λαμβάνει πίσω όταν επιστρέφει το προϊόν.

Ένα αντίστοιχο μοντέλο θα μπορούσε θεωρητικά να εφαρμοστεί ευρύτερα και σε ορισμένες ηλεκτρονικές συσκευές.

Οι υποστηρικτές αυτής της προσέγγισης θεωρούν ότι:

• Ενισχύεται η συμμετοχή των πολιτών.
• Μειώνεται η ανεξέλεγκτη απόρριψη αποβλήτων.
• Ο πολίτης ανταμείβεται για τη συμβολή του.
• Δημιουργείται αίσθημα δικαιοσύνης στο σύστημα.

Οι επικριτές απαντούν ότι η εφαρμογή ενός τέτοιου μοντέλου θα αύξανε τη γραφειοκρατία και το κόστος διαχείρισης.

Η συζήτηση παραμένει ανοιχτή.

Συμπέρασμα

Η ανακύκλωση αποτελεί αναγκαίο εργαλείο για την προστασία του περιβάλλοντος και την εξοικονόμηση φυσικών πόρων. Παράλληλα όμως, οι πολίτες που χρηματοδοτούν το σύστημα μέσω των αγορών τους δικαιούνται να ζητούν διαφάνεια, λογοδοσία και σαφείς απαντήσεις για τη διαχείριση των πόρων.

Το ουσιαστικό ερώτημα δεν είναι αν πρέπει να ανακυκλώνουμε. Το ερώτημα είναι αν τα συστήματα ανακύκλωσης λειτουργούν με τρόπο που επιτρέπει στους πολίτες να γνωρίζουν πώς αξιοποιούνται τα χρήματά τους και ποια είναι τα πραγματικά αποτελέσματα που επιτυγχάνονται.

Σε μια δημοκρατική κοινωνία, η απαίτηση για διαφάνεια δεν είναι αμφισβήτηση της ανακύκλωσης. Είναι απαίτηση για καλύτερη διαχείριση και μεγαλύτερη λογοδοσία απέναντι σε όσους τελικά χρηματοδοτούν το σύστημα: τους ίδιους τους πολίτες.

Ερευνα:k-proothisi

Πληροφορίες:Chat Gpt

Read More

Ο Εχθρικός Διαχρονικος Ρόλος της Ιταλίας Απέναντι των Εθνικών Συμφερόντων της Ελλάδος

 Ο Εχθρικός Διαχρονικος Ρόλος της Ιταλίας Απέναντι των Εθνικών Συμφερόντων της Ελλάδος

1. Αφορμή για την ανάρτηση αυτή υπήρξε η επίσκεψη του Σουλτάνου στην Ρώμη και η θερμή υποδοχή που του επεφύλαξε η Ιταλίδα πρωθυπουργος Τζόρτζια Μελόνι.

2. Η Ιστορία, έχει την κακιά συνήθεια να επαναλαμβάνεται, με καταστροφικές συνέπειες για όσους δεν την γνωρίζουν, αλλά και για όσους την γνωρίζουν μεν, αλλά την αγνοούν, προσπερνώντας την, ανέμελα και ελαφρά τη καρδία, θεωρώντας ή ελπίζοντας ότι, θα «είναι καλή με αυτούς», ή γιατί έτσι θέλουν και νομίζουν, ή γιατί με κάποιο τρόπο θεωρούν, ότι είναι ευλογημένοι από τον Θεό, ή γιατί «έτσι πρέπει». Την Ιστορία, δυστυχώς ή ευτυχώς δεν μπορεί να την αγνοήσει κανείς. Δυστυχώς για τους απρόσεκτους και Επιμηθείς κι ευτυχώς για τους προσεκτικούς και Προμηθείς. Οφείλουμε να είμαστε το δεύτερο με κάθε τρόπο και μέσο.

3. Η Ιταλία πάντα ήταν απέναντι στα εθνικά συμφέροντα της Ελλάδος λόγω σύγκρουσης τους με τα δικά της εθνικά συμφέροντα και συμπλεουσα με την Τουρκία και την Αλβανία.

4. Βορειοηπειρωτικο

α Κατα τους Βαλκανικούς πολέμους 12-13, ο Ελληνικός Στρατός απελευθερωνει τη Βόρειο Ήπειρο από τον τουρκικό ζυγό το 1913, μαζί με την υπόλοιπη Ήπειρο. Κατόπιν όμως πιέσεων της Ιταλίας και της Αυστροουγγαρίας, οι Μεγάλες Δυνάμεις της εποχής ίδρυσαν το ανύπαρκτο μέχρι τότε άλβανικό κράτος, στο οποίο προσαρτήθηκε με το πρωτόκολλο της Φλωρεντίας (13 Δεκ. 1913) ολόκληρη η Βόρειος Ήπειρος.

β. Οι κάτοικοι όμως της Βορείου Ηπείρου δεν αποδέχονται το επαίσχυντο αυτό πρωτόκολλο και την 17η Φεβρουαρίου 1914 ανακηρύσουν την αυτονομία της Βορείου Ηπείρου και σχηματίζουν κυβέρνηση με πρωθυπουργό τον Γεώργιο Χρηστάκη Ζωγράφο.

γ. Στις 17η Μαΐου 1914, υπογράφεται το πρωτόκολλο της Κέρκυρας με το οποίο αναγνωρίστηκε η ελληνικότητα και η αυτονομία της Βορείου Ηπείρου και παραχωρούνται στους βορειοηπειρώτες συγκεκριμένα διοικητικά, θρησκευτικά και εκπαιδευτικά δικαιώματα.

δ Τον Οκτώβριο του 1914, οι δυνάμεις Εγκάρδιας Συννενοήσεως έδωσαν εντολή στην Ελλάδα να ανακαταλάβει στρατιωτικά τη Βόρειο Ήπειρο και το Δεκέμβριο του 1914 τα ελληνικά στρατεύματα επανήλθαν στη Βόρειο Ήπειρο και έμειναν εκεί μέχρι το καλοκαίρι του 1916.

ε.Δυστυχώς και πάλι οι διαρκείς παρεμβάσεις της Ιταλίας συνέβαλαν στο να παραδοθεί και πάλι η Βόρειος Ήπειρος στην Αλβανία με την πρεσβευτική διάσκεψη των Παρισίων (9 Νοεμβρίου 1921).

5. Μικρά Ασία

α. Η Ιταλία αρχίζει τη συμμετοχή της στον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο ως βασικός εταίρος της Γερμανίας και της Αυστροουγγαρίας για να καταλήξει, μετά από “ανατολίτικα παζάρια”, στο όνομα του «Ρωμαϊκού ιστορικού της μεγαλείου», αναξιόπιστος σύμμαχος της Αντάντ και πρώτος εκ μέρους των συμμάχων της Ελλάδας συνομιλητής του Κεμάλ Ατατούρκ. Ο ιταλικός ρόλος στην Μικρασιατική Καταστροφή ήταν καίριος.

β. Μπορεί η Αγγλία, Γαλλία, Ιταλία και ΗΠΑ κατά τον Α' Παγκόσμιο πόλεμο να συμμάχησαν εναντίον της Γερμανίας και της Οθωμανικής αυτοκρατορίας, αλλα αυτό βέβαια δε σημαίνει ότι όλες οι Μεγάλες Δυνάμεις είχαν απολύτως κοινά συμφέροντα. Το Ηνωμένο Βασίλειο και η Γαλλία, αλλά και οι ΗΠΑ και η Ιταλία είχαν έντονες διαφορετικές βλέψεις και συμφέροντα.

γ. Το. Νοέμβριο του 1918 ο Γάλλος πρωθυπουργός, Ζορζ Κλεμανσό, ζήτησε από τον ομόλογό του Ελευθέριο Βενιζέλο τη συμμετοχή ελληνικών δυνάμεων στις επιχειρήσεις τις Κριμαίας εναντιον των μπολσεβικων, αφενός μεν, για την προάσπιση των οικονομικών απαιτήσεων των Γάλλων πιστωτών έναντι παλαιότερων δανείων προς τη Ρωσία, τα οποία η μπολσεβικική κυβέρνηση ηρνείτο ν΄ αναγνωρίσει - σημειωτέον ότι τέτοια δάνεια (πολεμικά), τα οποία είχαν διαθέσει στην τσαρική Ρωσία τόσο η Αγγλία όσο και οι ΗΠΑ που ακολουθούσαν την ίδια τύχη - αφετέρου δε την ανατολικότερη μετακίνηση των συνόρων Πολωνίας και Ρουμανίας, συμμάχων της Γαλλίας, ευθυγραμμιζόμενα από Βαλτικής μέχρι Ευξείνου, σύμφωνα με την προ του Μεγάλου Πολέμου κατάσταση, με αντάλλαγμα την ευμενή στάση της Γαλλίας και της Αγγλίας υπέρ των εθνικών διεκδικήσεων της Ελλάδος σε Βόρειο Ήπειρο, Ανατολική Θράκη και Μικρά Ασία στη Διάσκεψη Ειρήνης των Παρισίων. Η Ιταλία αρνήθηκε να συμμετάσχει στην εκστρατεία. Αυτή η απόφαση έφερε την Γαλλία του Κλεμανσώ μαζί με την Αγγλία του Λόυδ Τζώρτζ πιο κοντά στα αιτήματα της Ελλάδας, απέναντι σε μία Ιταλία που ανυπομονούσε να κατοχυρώσει επίσημα δικαιώματα της σε Βόρεια Ήπειρο, Δωδεκάνησα και Δυτική Μικρά Ασία.

δ. Το Μάρτη του 1919, η Ιταλία θέλοντας να εκβιάσει και στηριζόμενη στη συμφωνία του Αγίου Ιωάννη της Μωριέννης (1917), αποβίβασε στρατεύματα στην Αττάλεια.

ε. Το Μάη του 1919 ο Μουσταφά Κεμάλ συνανταται στη Σαμψούντα, με τον ανθέλληνα Ιταλό υπουργό Εξωτερικών κόμη Σφόρτσα, ο οποίος του υπόσχεται ολόθυμη συμπαράσταση εκ μέρους της Ιταλίας, με την οποία ο Κεμάλ οργάνωσε στρατιωτικά του Τσέτες και τον ίδιο μήνα η Γαλλία και η Ιταλια συναπτουν συμφωνίες ανακωχής και αγγλογαλοιταλκος ανταγωνισμός κορυφωνεται στην Μικρά Ασία.

στ. Μετά το Φλεβάρη του 1920 που πραγματοποιήθηκε διασυμμαχική συνδιάσκεψη στο Λονδίνο για το Μικρασιατικό, στην οποία καλέστηκε μετά απο επιμονή της Ιταλίας για πρώτη φορά ο Μουσταφά Κεμάλ πασάς, αποκτώντας έτσι την πολυπόθητη γι αυτόν διπλωματική αναγνώριση, η Γαλλία και η Ιταλία άρχισαν να υποστηρίζουν πλέον ανοιχτά τις θέσεις της Τουρκίας. Άνοιξαν τις αποθήκες τους και τους εδιναν οπλισμό και πυρομαχικά αφειδώς, αλλά και τους επέτρεπαν μέσα από τα στρατόπεδα τους, να μας επιτίθενται και μετά να καταφεύγουν σ αυτά.

ζ. Στις 10 Αυγούστου 1920, υπογράφεται η Συνθηκη των Σέβρων, η οποία ηταν θρίαμβος της αγγλικής πολιτικής, προκαλώντας τη δυσφορία της Γαλλίας και Ιταλίας, που βλέπουν πλέον να μένουν τα συμφέροντα τους στο χώρο ακάλυπτα. Οι βασικοί όροι της συνθήκης των Σεβρών, εξασφάλιζαν απόλυτα τα Αγγλικά συμφέροντα, αλλά συμπτωματικά και τα ελληνικά συμφέροντα που συμβαδίζουν με τα Αγγλικά και η Ιταλία και η Γάλλια, δεν ήταν διατεθειμένες να ανεχθούν τα Αγγλικά σχέδια στην Εγγύς Ανατολή και αρχίζει η αντίστροφη μέτρηση για τη Μικρασιατική καταστροφή σε συνδυασμό με το “Σύμφωνο Φιλίας και Αδελφότητας μεταξύ Σοβιετικής Ρωσίας και Κεμαλικής Τουρκίας, που υπογραφτηκε τον Μάρτη του 1921, μετά την κατάληψη από τους Άγγλους της Κωνσταντινούπολης, τη δαιλυση του Κοινοβουλίου και την κήρυξη στρατιωτικού νόμου. Με βάση τη συμφωνία αυτή παρέχεται από τους μπολσεβικους στην Κεμαλικη Τουρκία τεράστια για την εποχή οικονομική και στρατιωτική βοήθεια, για την οποία έχω αναφερθεί εκτενώς σε παλαιότερες αναρτήσεις μου

θ. Στις 20 Οκτώβρη του 1921 υπογράφεται στην Άγκυρα από τον Γιουσούφ Κεμάλ εκ μέρους της Τουρκίας και από τον Φραγκλίν Μπουγιών εκ μέρους της Γαλλίας αμφοτοετεροβαρης μυστική συμφωνία μεταξυ Γαλλίας και κεμαλικης Τουρκίας, αποτελούμενη από 13 άρθρα, η οποία περιείχε τόσο στρατιωτικοπολιτικές όσο και οικονομικές διατάξεις και πλέον γινεται σαφές, όπως σαφές είχε γίνει και για την Ιταλία ενάμιση χρόνο νωρίτερα, ότι η Γαλλία και η Ιταλία έχουν αλλάξει οριστικά στρατόπεδο και αρχίζει η αντίστροφη μέτρηση για τη Μικρασιατική καταστροφή, σε συνδυασμό με το “Σύμφωνο Φιλίας και Αδελφότητας μεταξύ Σοβιετικής Ρωσίας και Κεμαλικής Τουρκίας

6. Η Τζόρτζια Μελόνι:

α. Ως αρχηγος του «Fratelli d’Italia»:

(1) Σε ανάρτησή της στο Facebook στις 15 Οκτωβρίου 2019, ανέφερε τα εξής: «Όχι στην είσοδο της Τουρκίας στην Ευρώπη. Το Fratelli d’Italia στηρίζει πάντα αυτή την άποψη και σήμερα στην Επιτροπή Εξωτερικών Υποθέσεων της Βουλής ζήτησε από την κυβέρνηση Κόντε να αναλάβει σαφή δέσμευση, ότι θα απαντήσει σθεναρά στον επιθετικό πόλεμο που προωθεί η Τουρκία εναντίον της Συρίας και των Κούρδων. Ζητήστε στο προσεχές Ευρωπαϊκό Συμβούλιο στις 17 και 18 Οκτωβρίου να σταματήσουν οριστικά οι διαπραγματεύσεις για την ένταξη της Τουρκίας στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Παρά τις διακηρύξεις του υπουργού Ντι Μάιο, το Δημοκρατικό Κόμμα και το Κίνημα 5 Αστέρων απέρριψαν το ψήφισμά μας και επανέλαβαν την υποταγή τους στον σουλτάνο Ερντογάν. Ντροπιαστικό!».

(2) Σε ομιλία της το Απρ. του 21 έλεγε τα εξης: «Δεν μπορούμε, πλέον, να δεχθούμε τον μεταναστευτικό εκβιασμό προς ένα κράτος μέλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης, όπως η Ελλάδα. Η Ένωση θα πρέπει να δράσει ώστε οι Σύροι πρόσφυγες να επιστρέψουν στην πατρίδα τους και να υπερασπιστεί τα σύνορά της από την παράνομη μετανάστευση. Δεν μπορούμε, πλέον, να δεχθούμε τις προκλήσεις στην ανατολική Μεσόγειο κατά της Κύπρου, την αποστολή μισθοφόρων τζιχαντιστών στο Αρτσάχ, την επεκτατική πολιτική στη Λιβύη».

β Σημερα:

(1) Η Τζόρτζια Μελόνι ως πρωθυπουργός της Ιταλίας, στις 29 Απρ 2025 μετα τη λήξη της τέταρτης διακυβερνητικής Συνόδου κορυφής Ιταλίας-Τουρκίας, κατά τη διάρκεια κοινής συνέντευξης Τύπου με τον Ερντογάν, δήλωσε: «Η κοινή δήλωση που υιοθετήσαμε επιβεβαιώνει τη δύναμη της σχέσης μας και θέτει τα θεμέλια για την περαιτέρω ενίσχυση της συνεργασίας μας»,

(2) Ο Ιταλός Υπουργός Άμυνας Γκουίντο Κροσέτο κατά τη διάρκεια επίσκεψης στην Άγκυρα αυτόν τον μήνα δηλωσε «Με τον Πρόεδρο Ερντογάν, συζητήσαμε την άμυνα και την αποτροπή του ΝΑΤΟ, την ευρωπαϊκή ήπειρο και την πιθανή συνεργασία μεταξύ των ενόπλων δυνάμεών μας».

>. «Τα έθνη δεν έχουν σταθερούς φίλους ή εχθρούς. Έχουν μόνο σταθερά συμφέροντα». Λόρδος Palmerston, 1784-1865, Βρετανός πρωθυπουργός

8. Η Ιταλία βλέποντας, ότι η συμφωνία στρατηγικής συνεργασίας, που έχει συνάψει η Ελλάδα με τη Γαλλία και εχει ψηφιστεί ως νόμος της χώρας απο τη Βουλή των Ελλήνων και η στρατηγική συνεργασία της Ελλάδος με Κύπρο Ισραηλ και Αιγύπτο είναι αντίθετη προς τα οικονομικά και γεωπολιτικά συμφέροντα της Ιταλίας στην Αν. Μεσόγειο:

α. Στέκεται απέναντι στα ενεργειακά σχέδια Ελλάδος-Κύπρου- Ισραήλ και Αιγύπτου-Ελλάδος, προωθώντας την Τουρκία και στηρίζει την τουρκική πολιτική στην Ανατολική Μεσόγειο, στη Συρία και τη Λιβύη, όπου ζουν και βασιλεύουν οι ισλαμικές φατρίες, οι μισθοφορικές δυνάμεις και η παράνομη πώληση όπλων και ναρκωτικών.

β. Θέλει να βάλει από την πίσω πόρτα στην ευρωπαϊκή άμυνα, την τουρκική αμυντική βιομηχανία, η οποία συνεργάζεται στενά με την ιταλική, καθώς η ΕΕ εξετάζει το ενδεχόμενο διοχέτευσης αμυντικών κεφαλαίων μόνο σε εταιρείες με αλυσίδες εφοδιασμού, πλήρως εγκατεστημένες στην ΕΕ, που θετει στο περιθώριο εταιρείες που συνδέονται με τις ΗΠΑ, το Ηνωμένο Βασίλειο, την Ιαπωνία και την Τουρκία και δεν εδρεύουν στην ΕΕ.

γ. Θεωρεί τη στρατηγική συνεργασία με την Τουρκία στρατηγική αναγκαιότητα για τα συμφεροντα της στη Μεσόγειο, και τα κοινά συμφέροντα της στους τομείς της άμυνας, της ενέργειας και της υψηλής τεχνολογίας.

δ. Επιλέγει τη συνεργασία αντί της αντιπαράθεσης με την Τουρκία για να προστατεύσει τα οικονομικά και στρατηγικά της συμφέροντα, για λόγους γαιοπολιτικης ισορροπίας και προστασίας των οικονομικών και γαιωστρατηγικων συμφερόντων της, και της ισχυρής παρουσίας της Τουρκίας στη Μεσογειο .

ε. Στοχεύει να δημιουργήσει έναν ευέλικτο άξονα ασφαλείας με την Τουρκία για να εδραιώσει τον ρόλο της σε ένα ασταθές περιφερειακό τοπίο, στην Αν Μεσόγειο, μετά την εστίαση των ΗΠΑ να μετατοπίζεται στον Ινδο-Ειρηνικό.

Μιχάλης Ρουπας

Read More

«Κοσμογονία»: μια πρωτότυπη ματιά στη γένεση του κόσμου

Μια βιβλιοπαρουσίαση του έργου του Γιάννη Μάτη, που μετατρέπει την κοσμική εξέλιξη σε εμπειρία ανάγνωσης και στοχασμού.

Αναδημοσίευση από το ιστολόγιο Philomαtheia.

Τι θα συνέβαινε αν η ιστορία του σύμπαντος γραφόταν ως ποίηση; Αν η επιστήμη συναντούσε τη λογοτεχνία; Αν η ιστορία του Κόσμου συμπυκνωνόταν σε μια στιγμιαία μορφή αυτοπαρατήρησης;

(χρόνος ανάγνωσης: 10 λεπτά)

❃❃❃

Η σχέση ανάμεσα στην τέχνη και την τεχνητή νοημοσύνη αποτελεί ένα από τα πλέον επίκαιρα και σύνθετα ζητήματα της σύγχρονης εποχής. Παρά τους εύλογους προβληματισμούς, η νέα αυτή συνθήκη αναδεικνύει ήδη σημαντικότατες δημιουργικές δυνατότητες: διευρύνει την πρόσβαση στα μέσα έκφρασης, μετατοπίζει το ενδιαφέρον από την τεχνική δεξιοτεχνία προς το περιεχόμενο και εισάγει νέες μορφές συν-δημιουργίας ανθρώπου και τεχνολογίας. Μέσα σε αυτό το πλαίσιο, κάθε έργο που επιχειρεί να ενώσει δημιουργικά τα δύο αυτά πεδία αποκτά ξεχωριστή, αξιοσημείωτη βαρύτητα.

Σε αυτό το αισιόδοξο και ρηξικέλευθο μονοπάτι της τεχνολογικής επανάστασης και λογοτεχνικής αναθεώρησης κινείται και το έργο «Κοσμογονία» (2026) του Γιάννη Μάτη. Πρόκειται για υπόδειγμα ενός νέου, πειραματικού είδους γραφής, που συνδυάζει τις δυνατότητες της τεχνητής νοημοσύνης με την ανθρώπινη έμπνευση και ενορχήστρωση. Συγκεκριμένα, ο κύριος όγκος του κειμένου παράγεται με τη συνδρομή ενός Μεγάλου Γλωσσικού Μοντέλου, αλλά η αρχιτεκτονική του έργου, η γλωσσική και υφολογική του φυσιογνωμία, η κεντρική ιδέα και το φιλοσοφικό του επιστέγασμα παραμένουν προϊόν της δημιουργικής σύλληψης και καθοδήγησης του εμπνευστή του.

Μάτης, Γ. (2026). Κοσμογονία. Αυτοέκδοση | Κεντρική εικόνα βιβλιοπαρουσίασης.

Η γένεση του Κόσμου ως αναγνωστική εμπειρία

Η Κοσμογονία δεν περιορίζεται σε μια απλή αφηγηματική αναπαράσταση της γένεσης του Κόσμου, αλλά επιχειρεί να μετατρέψει την κοσμική εξέλιξη σε αναγνωστική εμπειρία και υπαρξιακό βίωμα. Από τη σιωπή και το πρώτο ρήγμα, έως το φως, την ύλη, τη ζωή, τη γλώσσα και τη συνείδηση, το έργο παρακολουθεί τη σταδιακή ανάδυση της μορφής μέσα από το χάος, βλέποντας τον Κόσμο ως μια «αλληλουχία περιορισμών που γεννούν δυνατότητες».

Καθένα από τα δεκατέσσερα στάδια της εξέλιξης λειτουργεί ως «σφίξιμο που επιτρέπει ένα νέο άνοιγμα», και η νοηματική τους περιδιάβαση «προχωρά ως επανάληψη δοκιμών μέχρι να σταθεί κάτι που δεν σβήνει αμέσως», συνδυάζοντας τα δεδομένα της υπάρχουσας επιστημονικής γνώσης με τη λυρική έκφραση και την συμπύκνωση του νοήματος. 

Η γλώσσα του έργου είναι πυκνή, ρυθμική, σχεδόν τελετουργική· ενώ η δομή του αντικατοπτρίζει την κλιμακούμενη πορεία αυτογνωσίας του ίδιου του σύμπαντος. Έτσι, το έργο μπορεί να ιδωθεί ως μια στοχαστική πορεία ανάμεσα στην ύλη, τον χρόνο και την ανθρώπινη επίγνωση, πέρα από τα στενά όρια μιας συμβατικής, επιστημολογικής αφήγησης.

Η αρχιτεκτονική των Τριών Πνοών

Ένα από τα πλέον πρωτότυπα γνωρίσματα της Κοσμογονίας είναι η τριμερής αρχιτεκτονική της, οργανωμένη σε τρεις Πνοές· μια σύλληψη που υπερβαίνει τη συμβατική διάκριση κεφαλαίων και λειτουργεί ως πολυεπίπεδος μηχανισμός πρόσληψης του υλικού. 

Η Πρώτη Πνοή αποτελεί τον ποιητικό και βιωματικό πυρήνα του έργου: μέσα από συμπυκνωμένη, ρυθμική και λυρική γλώσσα η κοσμική εξέλιξη μετατρέπεται σε εμπειρία ανάγνωσης. Η Δεύτερη Πνοή επανέρχεται στα ίδια στάδια με μεγαλύτερη κυριολεξία, σαφήνεια και νοηματική οικονομία, λειτουργώντας ως ερμηνευτικός φακός που αποσαφηνίζει όσα υπαινίσσεται η πρώτη. Η Τρίτη Πνοή, τέλος, χρησιμοποιεί εικόνες της καθημερινότητας και άμεσα παραδείγματα, γεφυρώνοντας τις μεγάλες, αφηρημένες επιστημονικές έννοιες με τον κόσμο της κοινής ανθρώπινης εμπειρίας. 

Με τον τρόπο αυτό, το έργο δεν προσφέρει μία μόνο ανάγνωση, αλλά τρεις διαδοχικές βαθμίδες κατανόησης: συν-αίσθηση, εκλογίκευση, όραση. Η επιλογή αυτή δεν προσδίδει μόνο δομική πρωτοτυπία στο έργο, αλλά και έναν ιδιαίτερα λειτουργικό τρόπο ανάγνωσης, που αξίζει να αποτελέσει γόνιμο πρότυπο για μελλοντικές δημιουργικές απόπειρες.

Μάτης, Γ. (2026). Κοσμογονία. Αυτοέκδοση | Αντίτυπα του βιβλίου.

Τα στάδια δημιουργίας: από τη σιωπή στη συνείδηση

Στην Πρώτη Πνοή, που αποτελεί τον λυρικό και βιωματικό πυρήνα του έργου, η κοσμική εξέλιξη δεν παρουσιάζεται ως παράθεση επιστημονικών σταδίων, αλλά ως αδιάκοπη αλληλουχία μεταμορφώσεων, όπου κάθε νέα μορφή γεννιέται από μια εσωτερική ανάγκη της προηγούμενης. Η αρχέγονη σιωπή ωριμάζει σε ελάχιστη ασυμμετρία, το ρήγμα γίνεται δυνατότητα, η δυνατότητα λάμπει ως φως, και το φως εγκαθιδρύει τον ρυθμό που θα ονομαστεί χρόνος, εγγράφοντας την εντροπία ως τη διάχυση κάθε μορφής τάξης.

Από εκεί αναδύεται η ύλη, η οποία οργανώνεται σε άστρα, πλανήτες και νερό. Το νερό φιλοξενεί τη ζωή, και η ζωή μαθαίνει να επιμένει μέσω της εξέλιξης και να οργανώνεται σε οικοσυστήματα αλληλεξάρτησης. Τα νευρικά συστήματα συσσωρεύουν μνήμη, η γλώσσα μετατρέπει τη μνήμη σε κοινό κόσμο, και τέλος η συνείδηση εμφανίζεται ως η στιγμή κατά την οποία ο ίδιος ο Κόσμος αποκτά, έστω στιγμιαία, τη δυνατότητα αυτοπαρατήρησης. Έτσι, η Πρώτη Πνοή διαβάζεται ως μια συνεχής ανάβαση από την αμορφία στη μορφή, και έπειτα στην επίγνωση.

Στην πράξη, η Κοσμογονία περιγράφει την ιστορία του Κόσμου,
όπως την αντιλαμβάνεται ο Κόσμος μέσα από τον εαυτό του. 

Η ιδιαιτερότητα της Κοσμογονίας δεν περιορίζεται στην πρωτότυπη μορφή της, ούτε στη συν-δημιουργική αξιοποίηση της τεχνητής νοημοσύνης. Αντίθετα, εκτείνεται στην αξιοσημείωτη πολυλειτουργικότητα του ίδιου του έργου. Πρόκειται για ένα κείμενο που δύναται να προσληφθεί ταυτόχρονα ως ποιητική εμπειρία, ως συμπυκνωμένος γνωστικός χάρτης της κοσμικής εξέλιξης, αλλά και ως στοχαστικό πεδίο έμμεσων γνωμικών γύρω από τον χρόνο, τη φθορά, την αλλαγή και τις ανθρώπινες σχέσεις. 

Ανάλογα με το γνωστικό υπόβαθρο, τις υπαρξιακές αναζητήσεις και τη διαθέση του/της εκάστοτε αναγνώστη/τριας, το ίδιο κείμενο μπορεί να λειτουργήσει άλλοτε ως λυρικό βίωμα, άλλοτε ως αφορμή μάθησης και άλλοτε ως έναυσμα προσωπικού αναστοχασμού. Υπό αυτή την έννοια, η Κοσμογονία δεν προσφέρει μία μόνο αναγνωστική διαδρομή, αλλά ένα ανοιχτό και πολυεπίπεδο πεδίο πρόσληψης, στοιχείο που σπανίζει στα περισσότερα έργα, συμβατικής ή μη, λογοτεχνίας.

Ο ρυθμός ανάγνωσης ως άσκηση προσοχής

Η Κοσμογονία δεν είναι ανάγνωσμα που καταναλώνεται βιαστικά, αλλά κείμενο που ζητά ρυθμό, παύση και εσωτερική συμμετοχή: άλλοτε γεννά δέος απέναντι στην κλίμακα του χρόνου, άλλοτε προβληματισμό για τη θέση της ανθρώπινης συνείδησης μέσα στο σύμπαν, και άλλοτε δημιουργικό στοχασμό γύρω από όσα θεωρούμε δεδομένα. Άλλοτε, πάλι, λειτουργεί απλώς ως ένα παράθυρο παρατήρησης ενός Κόσμου λειτουργικού, που υπάρχει χωρίς να είναι υποχρεωμένος να συγκινεί. 

Ταιριάζει ιδιαίτερα σε αναγνώστες και αναγνώστριες που αγαπούν την πυκνή γραφή, την ποιητική σκέψη, τη φιλοσοφική αναζήτηση και τα έργα που δεν εξαντλούνται σε μία μόνο ανάγνωση. Σε μια εποχή θορύβου και διάσπασης προσοχής, η αξία του έγκειται ακριβώς στο ότι προτείνει το αντίθετο: επιστροφή στη συγκέντρωση και στη βαθύτερη θέαση.

Το περιεχόμενο, ο στόχος, η αισθητική και η πρόθεση του έργου συνοψίζονται χαρακτηριστικά στο οπισθόφυλλο του βιβλίου:

Μάτης, Γ. (2026). Κοσμογονία. Αυτοέκδοση | Οπισθόφυλλο του βιβλίου.

Ένα βιβλίο-αναπνοή, που ξεκινά

από μια ρυτίδα στο ύφασμα του

κενού και φτάνει ως τη λεπτή

φλόγα της συνείδησης.

Δεν πρόκειται για μάθημα φυσικής

ούτε για μυστικισμό· είναι ένα

ποιητικό δοκίμιο όπου το λάθος

γίνεται υλικό κατασκευής και το

«αρκετά» το πιο αξιόπιστο μέτρο.

Διαβάζεται στη μετρική της

αναπνοής — εισπνοή, μισό

δευτερόλεπτο σιωπής, εκπνοή —

και προτείνει μια πρακτική

ομορφιά: λιγότερη σπατάλη

προσοχής, περισσότερη οικονομία

νοήματος.

Εδώ το σύμπαν ξεδιπλώνει τη

λειτουργία του κι εμείς δοκιμάζουμε 

για λίγο να ταιριάξουμε τον ρυθμό 

μας με τον δικό του.

Ένα νέο πρότυπο υβριδικής λογοτεχνίας

Η Κοσμογονία αποτελεί μια εξαιρετικά ενδιαφέρουσα και πρωτοποριακή απόπειρα να συναντηθούν η γνώση, η ποίηση, η φιλοσοφία και οι νέες τεχνολογικές δυνατότητες σε ένα ενιαίο έργο. Πέρα όμως από την αισθητική, τη λειτουργική και την καλλιτεχνική της αξία, αναδεικνύει και μια βαθύτερη αλήθεια της εποχής μας: ότι τα όρια ανάμεσα σε όσα θεωρούσαμε ασύμβατα δεν είναι πάντοτε πραγματικά, αλλά υπάρχουν μόνο έως τη στιγμή που αποφασίζουμε να τα υπερβούμε. Η δημιουργία, όχι σπάνια, γεννιέται εκεί όπου ο άνθρωπος αρνείται να δεχθεί πως δύο κόσμοι δεν μπορούν να συναντηθούν· και είναι εκεί που το αποτύπωμα μένει πραγματικά ανεξίτηλο.

❃❃❃

Πληροφορίες διάθεσης

Για όσους και όσες επιθυμούν να προσεγγίσουν το ίδιο το έργο, η Κοσμογονία είναι προσβάσιμη σε ψηφιακή μορφή, ενώ η έντυπη έκδοση διατίθεται κατόπιν επικοινωνίας.

Στοιχεία επικοινωνίας

Γιάννης Μάτης 

Email: yannismatis.kosmogonia@gmail.com 

Κιν.: 6945591710 

❃❃❃

Διαβάστε ακόμα:

Βιβλιοκριτική 

Από τη σιωπή στη συνείδηση: Μια γλωσσική και δομική ανάλυση της «Κοσμογονίας»

Σχέση Τεχνητής Νοημοσύνης και Τέχνης

Τεχνητή Νοημοσύνη και Τέχνη: Όρια, δυνατότητες, και ο νέος ρόλος του ανθρώπου στην καλλιτεχνική δημιουργία

Read More

Kemal - Inonou: Το ζευγάρι της καταστροφής για τους Έλληνες στη Μικρά Ασία

 Χριστούγεννα 1942: Η πισώπλατη μαχαιριά της Τουρκίας, κατά των Ελλήνων! Η Ελλάδα γονατισμένη κάτω από την ναζιστική Κατοχή βιώνει τον χειρότερο λιμό από την εποχή της Αρχαιότητας, με χιλιάδες νεκρούς από πείνα στα περισσότερα μεγάλα αστικά κέντρα. Η Τουρκία από τον Ιούνιο του 1941 είχε υπογράψει «σύμφωνο φιλίας» με τη ναζιστική Γερμανία, και ένα χρόνο αργότερα (Ιούνιος 1942) εμπορική συμφωνία για την τροφοδοσία των ναζιστικών δυνάμεων με τα απαραίτητα για την κατασκευή όπλων μέταλλα (ιδίως χρώμιο).*

OI ΔΥΟ Α Ι Μ Ο Σ Τ Α Γ Ε Ι Σ ΤΟΥΡΚΟΙ ΠΟΥ ΜΙΣΟΥΣΑΝ ΑΠΕΡΑΝΤΑ ΤΟΝ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟ ΚΑΙ ΕΚΑΝΑΝ ΤΑ ΠΑΝΤΑ ΓΙΑ ΝΑ ΤΟΝ ΕΚΜΗΔΕΝΙΣΟΥΝ ΞΑΝΑ ΚΑΙ ΞΑΝΑ! ΑΡΙΣΤΕΡΑ Ο ΙΣΜΕΤ ΙΝΟΝΟΥ, "ΑΙΩΝΙΟΣ ΥΠΗΡΕΤΗΣ"ΚΑΙ ΔΙΕΚΠΕΡΑΙΩΤΗΣ ΚΑΘΕ ΔΟΛΟΦΟΝΙΚΟΥ ΣΧΕΔΙΟΥ ΤΟΥ ΜΟΥΣΤΑΦΑ ΚΕΜΑΛ...

Όσοι παρακολουθούν διαχρονικά την πορεία της Τουρκίας από το κίνημα των Νεότουρκων (1908) μέχρι σήμερα, θεωρούν πως όλες ανεξαιρέτως οι διαχρονικές, αποφασιστικές ενέργειες της Τουρκίας διαθέτουν κάποια ιδιαίτερα κοινά χαρακτηριστικά: Είναι ύ π ο υ λ ε ς (π ι σ ώ π λ α τ ε ς), μ ε θ ο δ ε υ μ έ ν ε ς, θ ρ α σ ύ τ α τ ε ς και γίνονται συνήθως εκ του ασφαλούς μέσα σε ένα ήδη διαμορφωμένο πλαίσιο το οποίο θεωρούν ότι παρέχει την «κατάλληλη ευκαιρία». Αν αποτύχουν, δεν έχουν κανένα απολύτως πρόβλημα να κάνουν «στροφή 180 μοιρών».

Ο Ισμέτ Ινονού είχε ήδη μυριστεί την «κατάλληλη ευκαιρία» προκειμένου να εξοντώσει όσους Έλληνες, Αρμένιους και Εβραίους είχαν καταφέρει να επιβιώσουν στην Κωνσταντινούπολη και ζούσαν ακόμα στην Τουρκία, όπως ακριβώς ένας καρχαρίας μυρίζεται το ανθρώπινο αίμα από κάποιο ναυάγιο... Ολόκληρος ο πλανήτης ήταν απασχολημένος με τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, η Ελλάδα βρισκόταν σε πόλεμο, και η Τουρκία, κρυμμένη πίσω από την επιτήδεια ουδετερότητα και το «σύμφωνο φιλίας» με την ναζιστική Γερμανία που ήταν ήδη έτοιμο από τις αρχές του 1941, είχε λυμένα τα χέρια της. Άρα, υπήρχε η «κατάλληλη ευκαιρία».

Έτσι τον Μάϊο του 1941, λίγες μόλις βδομάδες μετά την γερμανική εισβολή στην Ελλάδα, η οποία είχε ξεκινήσει από τις 6 Απριλίου 1941, η Τουρκία κήρυξε γενική επιστράτευση των μη μουσουλμάνων νέων ηλικίας από 20 έως 45 ετών. Όλος ο ανθός, η αφρόκρεμα της μη μουσουλμανικής νεολαίας της Κωνσταντινούπολης οδηγήθηκε στα βάθη της Ανατολής με στόχο τη φυσική της εξόντωση. Η οξύτατη διαφωνία του δίδυμου I.Ινονού-Σ.Σαράτσογλου (πρωθυπουργός) με τον στρατάρχη Φεβζί Τσακμάκ, ο οποίος φοβόταν τις πιθανές συνέπειες μιας νέας γενοκτονίας, δεν επέτρεψε την εν ψυχρώ εκτέλεση των επιστρατευμένων, έτσι η επιστράτευση περιορίστηκε στην εκτέλεση καταναγκαστικών έργων.

Ο πρόεδρος Ισμέτ Ινονού όμως δεν ήταν καθόλου ευχαριστημένος. Κάλεσε τον πρωθυπουργό Σουκρού Σαράτσογλου και του ανέθεσε το έργο της οικονομικής ή φυσικής εξόντωσης των μη μουσουλμανικών πληθυσμών με «όπλο» έναν έκτακτο φόρο περιουσίας, που θα ήταν τόσο εξωφρενικός ώστε πρώτα οι «υπόχρεοι» θα αδυνατούσαν να πληρώσουν και στην συνέχεια θα τους δινόταν η μεγαλόψυχη «ευκαιρία» να τον εξοφλήσουν με καταναγκαστική εργασία.

Υπολογίζεται ότι για την εξόφληση του φόρου που επιβλήθηκε σε κάθε Έλληνα, Αρμένη ή εβραίο αλλά δεν κατέστη δυνατό να πληρωθεί, απαιτείτο καταναγκαστική εργασία διακοσίων έως τριακοσίων ετών προκειμένου να εξοφληθεί! Ο Τούρκος πρωθυπουργός δεν έχασε χρόνο. Σχεδίασε προσεκτικά τα βήματα που έπρεπε να γίνουν ένα προς ένα: Πρώτα έπρεπε να προετοιμαστεί το κατάλληλο κλίμα στο εσωτερικό της Τουρκίας.

Ο τουρκικός Τύπος άρχισε σταδιακά να εξαπολύει μια εκστρατεία μίσους και φανατισμού εναντίον των μη μουσουλμάνων – Ελλήνων, Αρμενίων, Εβραίων. Όλα τα δεινά της Τουρκίας φορτώνονταν στις πλάτες των μειονοτήτων, και βέβαια στην οικονομική ευημερία που απολάμβαναν. Δεύτερον, ανασύρθηκε ένας νόμος που είχαν ετοιμάσει το 1914 οι Νεότουρκοι για την «ανάπτυξη της τουρκικής οικονομίας» με πλιάτσικο των χριστιανικών περιουσιών της Τουρκίας. Ξεσκονίστηκε, καθαρογράφτηκε, συμπληρώθηκε και παρουσιάστηκε από τον υφυπουργό οικονομικών Εσαάτ Τεκελί στον πρωθυπουργό Σαράτσογλου. Ο τελευταίος ζήτησε από τον σεσημασμένο για σφαγές άμαχων Ελλήνων Fuat Agrali, την δημιουργία ενός μικρού διευθυντηρίου που θα εφάρμοζε το νόμο.

Μέλη του ορίστηκαν οι Faik Ökte, (έφορος Κωνσταντινούπολης) και Mumtaz Tarham τους οποίους ο Fuat Agrali παρουσίασε στον Τούρκο πρωθυπουργό με τα εξής λόγια: «Αυτά τα δύο παλληκάρια (!...) θα εφαρμόσουν το νόμο μας στην Κωνσταντινούπολη και στην Σμύρνη». Το επόμενο βήμα ήταν η μυστική συνεδρίαση του κυβερνώντος Λαϊκού Κόμματος, κατά τη διάρκεια της οποίας ο Τούρκος πρωθυπουργός έδωσε εγγυήσεις πως ο νέος νόμος για τον έκτακτο φόρο περιουσίας, το 'βαρλίκι', στην πράξη θα εφαρμοστεί μόνο στις μειονότητες. Εξήγησε ότι έπρεπε, για τα μάτια, να υπάρχει και ένας φόρος για Τούρκους, αλλά θα ήταν μικρός και συμβολικός, έτσι για να τηρηθούν στοιχειωδώς τα προσχήματα.

Αμέσως μετά, η τουρκική Βουλή ψήφισε σε μια συνεδρίαση το νόμο 4305 με 17 άρθρα, στις 12 Νοεμβρίου 1942. Ο νόμος 4305 διαχώρισε με επίσημο, ρατσιστικό τρόπο τους φορολογούμενους σε τέσσερις κατηγορίες: Μουσουλμάνους, Γκιαούρηδες (Έλληνες, Αρμένιους, Εβραίους), όσους άλλαξαν την πίστη τους και έγιναν μουσουλμάνοι (Donme), και τέλος όλους τους ξένους υπηκόους. Καθορίστηκαν επιτροπές με έξι μέλη που όριζαν το ποσό του φόρου για κάθε φορολογούμενο ξεχωριστά (δύο εφοριακοί, δύο μέλη Τοπικής Αυτοδιοίκησης που ήταν φανατισμένα μέλη του Λαϊκού Κόμματος, και δύο μουσουλμάνοι – μέλη του Εμπορικού Επιμελητηρίου της Κωνσταντινούπολης).

Στο βιβλίο Η συμφορά του φόρου Βαρλίκι (Varlık Vergisi Faciası) ο έφορος Κωνσταντινούπολης Faik Ökte μας περιγράφει με ποιον τρόπο οριζόταν το ποσό του φόρου, αφού πρώτα εξεταζόταν ο φάκελος του θύματος και βεβαιώνονταν το θρήσκευμα και η εθνικότητα του: Πόσο θα πληρώσει αυτός; 500.000 λίρες πρότεινε ένα μέλος της επιτροπής. Όχι, όχι. 1.000.000 λίρες, αντιπρότεινε ένα άλλο. Πείτε ένα ενδιάμεσο ποσό να τελειώνουμε, επενέβαινε ένας τρίτος. Αν σε έναν χριστιανό φορολογούμενο επιβαλλόταν 5.000 λίρες φόρος για ένα μικρό κατάστημα, στον μουσουλμάνο του διπλανού ακριβώς καταστήματος επιβαλλόταν φόρος μόνο 5 λιρών....

Το ποσό του φόρου που επιβαλλόταν δεν επιδέχονταν καμμία έφεση. H προθεσμία πληρωμής ορίστηκε σε 15 ημέρες. Τυχόν καθυστέρηση πληρωμής για τη μεν πρώτη εβδομάδα σήμαινε πρόστιμο 1%, για τη δεύτερη 2% κ.ο.κ. Μετά την παρέλευση ενός μηνός ακολουθούσε κατάσχεση της ακίνητης περιουσίας, σύλληψη και εκτόπιση σε στρατόπεδα καταναγκαστικής εργασίας με ημερήσια «αμοιβή» 2 λιρών η οποία «συμψηφιζόταν» με την οφειλή του εκτοπισθέντος. Οι φορολογικοί κατάλογοι δημοσιεύτηκαν από τις τουρκικές Αρχές τις παραμονές των Χριστουγέννων του 1942. Ο πανικός απλώθηκε στην έντρομη μειονότητα που γέμισε όλες τις εφημερίδες με αγγελίες πώλησης ακινήτων Ελλήνων, Αρμενίων και εβραίων.

Σύμφωνα με όσα καταγράφει στο βιβλίο του ο έφορος της Κωνσταντινούπολης Faik Ökte, στο τέλος του 1942 αγοραστή έψαχναν απεγνωσμένα μέσα από εφημερίδες 8 εργοστάσια, 7 στοές σε κεντρικά σημεία, 80 πολυκατοικίες, 230 σπίτια, 97 μαγαζιά και 190 οικόπεδα! Όπως ήταν φυσικό, οι τιμές κατρακύλησαν αμέσως με αποτέλεσμα να ξεπουλιούνται ολόκληρες περιουσίες για ένα κομμάτι ψωμί. Όσοι δεν κατάφεραν να εξοφλήσουν τον φόρο που τους επέβαλαν οι τουρκικές Αρχές άρχισαν, να βλέπουν, μετά την 7η Ιανουαρίου 1943, τα ονόματα τους στις εφημερίδες.

Η περιουσία τους κατάσχονταν και οι «υπόχρεοι» οδηγούνταν σε καταναγκαστικά έργα στο Άσκαλε, που θεωρείται η Σιβηρία της Ανατολής, ώστε να επισπευστεί η φυσική τους εξόντωση από τις καιρικές συνθήκες και την καταναγκαστική εργασία που ξεκινούσε από τις 5 το πρωί και τέλειωνε στις 7 το απόγευμα. Τον Σεπτέμβριο του 1943 η γνωστή αμερικανική εφημερίδα 'New York Times' δημοσίευσε ένα άρθρο για την πισώπλατη μαχαιριά της Τουρκίας, και η Τουρκική Εθνοσυνέλευση, χωρίς καθυστέρηση, αποφάσισε την άμεση διαγραφή των φόρων που δεν είχαν εισπραχθεί ακόμα. Τρεις μήνες αργότερα (Δεκέμβριος 1943) αποφασίστηκε η διάλυση των ταγμάτων εργασίας και η επιστροφή των «οφειλετών» στα σπίτια τους.

Όσοι άντεξαν τις κακουχίες και κατάφεραν να επιστρέψουν, ήσαν κυριολεκτικά αγνώριστοι. Από τους 1.229 πλούσιους μειονοτικούς που δεν μπόρεσαν να πληρώσουν τον υπερβολικό φόρο και βρέθηκαν στα τάγματα εργασίας, ένας στους τρεις δεν κατάφερε να γυρίσει πίσω.

Πλήθος μαρτυρίες καταγράφουν συγκλονιστικές λεπτομέρειες μιας ακόμα μαύρης σελίδας στην ιστορία της σύγχρονης Τουρκίας. Ο νόμος 4305 καταργήθηκε οριστικά στις 15 Μαρτίου 1944, όταν ο Ρωσικός στρατός έφθασε νικητής στα σύνορα της Ρουμανίας και η Τουρκία προσπάθησε να εξαφανίσει τα ίχνη του αποτρόπαιου εγκλήματος που διέπραξε. Συμπέρασμα Η μελέτη και η πλήρης γνώση των ιστορικών γεγονότων που σημάδεψαν και σημαδεύουν την σύγχρονη πορεία Ελλάδας και Τουρκίας, σε καμιά περίπτωση δεν αποτελεί κήρυγμα μίσους προς την απέναντι όχθη του Αιγαίου.

Αντίθετα, ένα χέρι φιλίας μόνιμα απλωμένο, με ειλικρίνεια και αμοιβαίο σεβασμό, δίνει ελπίδα στις επόμενες γενιές να πετύχουν κάποτε αυτό που οι παλαιότερες δεν κατάφεραν. Η μελέτη όμως και η πλήρης ιστορική γνώση αποτελεί εθνική υποχρέωση γιατί η λήθη του κακού είναι η άδεια για την επανάληψή του. Και η Τουρκία στις ημέρες μας, με εξωπραγματικές νεοοθωμανικές φαντασιώσεις, αποτελεί έναν μεγάλο κίνδυνο για την σταθερότητα, την ασφάλεια και την ειρήνη σε ολόκληρη την Μέση Ανατολή και τα Βαλκάνια.

Σε ό,τι πάντως μας αφορά, δεν υπάρχει πιο καταλυτικό, πιο ισχυρό όπλο των Ελλήνων εναντίον των προβληματικών μας γειτόνων, από την πλήρη γνώση της ιστορίας μας! *Μόλις η ήττα των Γερμανών κατέστη βέβαιη, η Τουρκία έσπευσε «να κηρύξει τον πόλεμο στην Γερμανία» (23 Φεβρουαρίου 1945).

Λεωνίδας Κουμάκης

Πηγη:facebook

Read More